خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۴۶۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل پیران کهنسال غمین می باشدقامت خم شده را داغ نگین می باشد
۲
در دل هرکه بود خرده رازی مستورهمچو دریای گهر تلخ جبین می باشد
۳
از لب ساغر می راز تراوش نکندساکن کوی خرابات امین می باشد
۴
یاد رخسار تو هم آتش بی زنهارسترتبه حسن گلوسوز همین می باشد
صفحهٔ ۱ از ۲