خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۴۶۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چهره زرد، مرا ساغر زر می بخشدسینه چاک، مرا فیض سحر می بخشد
۲
گرچه آهونگهان روح فزایند همهچشم بیمار، مرا جان دگر می بخشد
۳
خرد شیشه دل از سنگ خطر می ترسدورنه دیوانه به اطفال جگر می بخشد
۴
رزق صاحب نظران از تو بود خون، ورنهگل زر سرخ به شبنم به سپر می بخشد
صفحهٔ ۱ از ۵