خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۴۷۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا مرا در نظر آن حسن خداداد آمدهر سر موی مرا نام خدا یاد آمد
۲
چون دل از دامن صحرای جنون بردارم؟که سرابم به نظر موج پریزاد آمد
۳
در دل سخت تو بیرحم ندارد تأثیرورنه از ناله من کوه به فریاد آمد
۴
بر سر سرو چمن فاخته ای می لرزیدجنبش پر کلاه تو مرا یاد آمد
صفحهٔ ۱ از ۳