خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۴۷۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دیگر از پرده برون نغمه طنبور آمدباز ناخن زن دلهای پر از شور آمد
۲
از دم سرد خزان بر گل صد برگ نرفتآنچه بر زخم من از مرهم کافور آمد
۳
نوش این نشأه یقین شد که نباشد بی نیشتا ز تنگ شکر یار برون مور آمد
۴
لب ببند از سخن حق که ازین راهگذرعالمی تیغ به کف بر سر منصور آمد
صفحهٔ ۱ از ۳