خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۴۸۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نه زر و سیم و نه باغ و نه دکان می ماندهرچه در راه خدا می دهی آن می ماند
۲
ز آنچه امروز به جمعیت آن مغروریبه تو آخر دل و چشم نگران می ماند
۳
دل بر این عمر مبندید که از صحبت تیرعاقبت خانه خالی به کمان می ماند
۴
از جهان گذران کیست که آسان گذرد؟رفرف موج درین ریگ روان می ماند
صفحهٔ ۱ از ۴