خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۵۴۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دست تاک از اثر نشأه صهباست بلنداین رگ ابر ز سرچشمه میناست بلند
۲
محمل لیلی ازین بادیه چون برق گذشتهمچنان گردن آهو به تماشاست بلند
۳
سطری از دفتر سرگشتگی مجنون استگردبادی که ازین دامن صحراست بلند
۴
جرأت خصم شود از سپر عجز افزونخار از افتادگی آبله پاست بلند
صفحهٔ ۱ از ۳