خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۵۴۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چرخ هرچند دل اهل هنر را شکندچون خریدار که رسم است گهر را شکند
۲
کاسه و کوزه افلاک، شکستن داردچند بیهوده دل اهل هنر را شکند
۳
چه کمی چشم من از ابر بهاران دارد؟چون ز مژگان به میان دامن تر را شکند
۴
ای گل ابر، من تشنه جگر را دریاببه دمی آب که صفرای جگر را شکند
صفحهٔ ۱ از ۲