خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۵۴۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
یاد رویش نه چراغی است که خاموش کنندنمکی نیست لب او که فراموش کنند
۲
نکند باده روشن به خردهای ضعیفآنچه چشمان سیه مست تو باهوش کنند
۳
نیست ممکن که به معراج اجابت نرسدهر دعایی که در آن صبح بناگوش کنند
۴
کار صد رطل گران می کند از شادابیگوهری را که ز گفتار تو در گوش کنند
صفحهٔ ۱ از ۳