خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۵۴۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
درد را سوختگان تو به درمان ندهندجگر تشنه به سرچشمه حیوان ندهند
۲
بیقراران تو چون دامن صحرا گیرندخار را فرصت گیرایی دامان ندهند
۳
علم رسمی ورق سینه سیه ساختن استعارفان کودک خود را به دبستان ندهند
۴
روزگاری است که بی پای ملخ، نزدیکانمور را راه سخن پیش سلیمان ندهند
صفحهٔ ۱ از ۲