خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۵۴۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کاهلانی که درین ره به هوس می آینددو قدم راه نپیموده به پس می آیند
۲
هست در هرزه درایی خطر راهروانرهزنان بیش به آواز جرس می آیند
۳
برخورند از می جان بخش حیات آن جمعیکه درین نشأه به کار همه کس می آیند
۴
فیض خود سازد اگر ذوق گرفتاری عامهمه مرغان ز گلستان به قفس می آیند
صفحهٔ ۱ از ۲