خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۵۴۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دانه از سینه خود مرغ نظر می چیندصدف از حوصله خویش گهر می چیند
۲
سخن عشق بود صیقل آیینه جاناز دل سوخته زنگار شرر می چیند
۳
کام حرص است که از شهد نگردد شیرینورنه قانع ز نی خشک شکر می چیند
۴
به چه امید درین بحر توان لنگر کرد؟دامن از کشتی ما موج خطر می چیند
صفحهٔ ۱ از ۳