خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۵۵۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عشق لب تشنه بدمستی اظهار بودگل این باغچه شیدایی دستار بود
۲
پاس دام و قفس خویش بدار ای صیادناله سوختگان خونی منقار بود
۳
عزت غنچه این باغ به گلچین فرض استکه نظر کرده آن گوشه دستار بود
۴
دل غبار غم او را ز هوا می گیردآب آیینه ما تشنه زنگار بود
صفحهٔ ۱ از ۲