خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۵۶۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
باغ در بسته ما دیده پوشیده بودگل ناچیده ما دامن برچیده بود
۲
صورت خوب به هر مشت گلی می بخشندتا که شایسته اخلاق پسندیده بود؟
۳
دانه ای می جهد از برق حوادث سالمکه زمین در نظرش تابه تفسیده بود
۴
فیض آزادگی و آب حیات است یکیسرو را خرمی از دامن برچیده بود
صفحهٔ ۱ از ۳