خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۵۷۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مکن از بخت شکایت که وبالش می‌بودپای طاووس اگر چون پر و بالش می‌بود
۲
چون ثمر دست به رعنایی اگر می‌افشاندلاف آزادگی از سرو حلالش می‌بود
۳
گر برون نامدی از پرده جمالش، عالمکف خاکستری از برق جلالش می‌بود
۴
مرگ می‌شد به نظر دولت بیدار مرادر قیامت اگر امید وصالش می‌بود
صفحهٔ ۱ از ۲