خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۵۷۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نیست غیر از دل خود روزی مهمان وجودبازی نعمت الوان مخور از خوان وجود
۲
گریه تلخ بود چشمه شیرین حیاتآه افسوس بود گرد بیابان وجود
۳
رحم کن بر دل صدپاره، مشو هم نمکشکه بود شور قیامت نمک خوان وجود
۴
زود باشد که کند زهر ندامت سبزشهرکه لب تر کند از چشمه حیوان وجود
صفحهٔ ۱ از ۳