خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۵۸۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نیست ممکن دل ازان جان جهان سیر شودحسن از آیینه محال است که دلگیر شود
۲
دهن تنگ تو هرجا که به گفتار آیدلب رنگین سخنان غنچه تصویر شود
۳
بیقرار تو چو مجنون ننشیند از پاچشم آهو اگرش حلقه زنجیر شود
۴
هیچ جا تا هدف آرام نگیرد چون تیرهرکه را جاذبه شوق عنانگیر شود
صفحهٔ ۱ از ۳