خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۶۰۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به سخن دعوی بی اصل مبرهن نشودحرف کج راست به زور رگ گردن نشود
۲
می توان دید ز صد پرده دل روشن رااین چراغی است که پوشیده به دامن نشود
۳
نشود رهزن روشن گهران نقش و نگارآب را سیر چمن مانع رفتن نشود
۴
خصمیی نیست ضعیفان جهان را باهمآتش سنگ خموش از نم آهن نشود
صفحهٔ ۱ از ۲