خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۶۱۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل ما سلطنت فقر به سامان ندهدده ویرانه ما باج به سلطان ندهد
۲
در ریاضی که دل سوخته من باشدباغبان آب به گلهای گلستان ندهد
۳
نشود رتبه خردان به بزرگان معلوممور را مسند اگر دست سلیمان ندهد
۴
هرکه را دل سیه از منت احسان شده استجگر تشنه به سرچشمه حیوان ندهد
صفحهٔ ۱ از ۲