خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۶۱۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عاشق دلشده هرچند که آواز دهدکوه تمکین تو مشکل که صدا باز دهد
۲
راه در خلوت وصل تو سپندی داردکه ز خاکستر خود سرمه به آواز دهد
۳
صیدبندی که ازو چشم رهایی دارمچشم را مشکل اگر رخصت پرواز دهد
۴
عاشق از کاوش آن غمزه نمی اندیشدکبک ما سینه خود طرح به شهباز دهد
صفحهٔ ۱ از ۳