خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۶۲۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چون قلم بر سر غمنامه هجران آیددل به جان، آه به لب، اشک به مژگان آید
۲
گر شب هجر سیاهی شود و آه قلمنامه شوق محال است به پایان آید
۳
موج ساکن نشود قلزم بی پایان راسخن شوق به پایان به چه عنوان آید؟
۴
تا نیفتد به دو چشم تو مرا چشم، دگرچه خیال است مرا خواب به مژگان آید؟
صفحهٔ ۱ از ۴