خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۶۲۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خانه بر دوش غریبی ز وطن می‌آیدرو خراشیده عقیقی به یمن می‌آید
۲
آنچه بر زلف ایاز از دهن تیغ نرفتاز حسودان به سر زلف سخن می‌آید
۳
حرم عصمت یوسف چه نشاط‌انگیز استطفل یک‌روزه در آنجا به سخن می‌آید
۴
خاطرش آینهٔ برگ خزان می‌گرددهرکه بی‌بادهٔ گلگون به چمن می‌آید
صفحهٔ ۱ از ۲