خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۶۳۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خط ز خال لب جانانه برون می آیدآه افسوس ازین دانه برون می آید
۲
حرف صدق از لب دیوانه برون می آیدزین صدف گوهر یکدانه برون می آید
۳
عشرت روی زمین خانه خرابان دارندبیشتر گنج ز ویرانه برون می آید
۴
می کند پند اثر در دل پرشور مرااگر از شوره زمین دانه برون می آید
صفحهٔ ۱ از ۴