خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۶۳۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آب در دیده پیمانه می می آیداین چه شورست که از کوچه نی می آید
۲
نفس عیسوی از سینه خم می جوشدبوی روح از لب پیمانه می می آید
۳
اشک را موی کشان تا سر مژگان آوردکار سنگ یده از ناله نی می آید
۴
سنگ در دامن اطفال به رقص آمده استمی توان یافت که دیوانه به حی می آید
صفحهٔ ۱ از ۲