خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۶۴۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از تماشا دل افسرده ما نگشایدگره از غنچه پیکان به صبا نگشاید
۲
آن که در خانه اغیار کمر باز کنداز کمر تیغ به کاشانه ما نگشاید
۳
با حریفان همه شب در ته یک پیرهن استآن که در خانه ما بند قبا نگشاید
۴
زور می رحم به نومیدی ما خواهد کردمحتسب گر در میخانه به ما نگشاید
صفحهٔ ۱ از ۲