خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۶۵۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هرکه آسودگی از عالم امکان جویدثمر از بید و گل از خار مغیلان جوید
۲
نتوان در حرم و دیر خدا را جستنمگر این گنج کسی در دل ویران جوید
۳
نیست جز دست تهی حاصل آن غواصیکه درین نه صدف آن گوهر غلطان جوید
۴
هست امید که نومید نگردد آن کسکه ترا در دل و در دیده حیران جوید
صفحهٔ ۱ از ۲