خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۶۵۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
می خلد بیشتر از تیر به دل موی سفیدکار شمشیر دو دم می کند ابروی سفید
۲
خواب من چون نشود تلخ ز پیری، که مرامی گزد بیشتر از مار سیه، موی سفید
۳
می کند ماه محرم مه عید خود رابه خضاب آن که سیه می کند ابروی سفید
۴
سر برآرد ز گریبان کفن چون خورشیدبه شبستان لحد هرکه برد روی سفید
صفحهٔ ۱ از ۲