خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۶۵۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بر آن سرم که بشویم ز دیده نقش سوادچه فتنه ها که مرا زین شب سیاه نزاد!
۲
نسیم مشک ز داغ پلنگ می جویدز کعبتین نقط هر که جست نقش مراد
۳
بنای شعر به ماتم گذاشت چون آدمسیاه روز ازانند اهل خط و سواد
۴
نظر به مطلع ابرو نمی توانم کردز بس که بر دل من رفت از سخن بیداد
صفحهٔ ۱ از ۴