خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۶۶۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز چشم بد رخ خوب ترا گزند مبادسرود بزم تو جز نغمه سپند مباد
۲
گشاد کار جهان در گشاده رویی توستز تنگ گیری غم خاطرت نژند مباد
۳
ز نوشخند تو آفاق شکرستان استدهان تنگ تو بی صبح نوشخند مباد
۴
ز خط سبز تو کشت امید سرسبزستز چشم خیره نگاهان ترا گزند مباد
صفحهٔ ۱ از ۳