خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۶۷۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اگر نقاب ازان روی دلپسند افتدبه شهر سوختگان قحطی سپند افتد
۲
هوای قامت او فکر را بلندی دادسخن بلند شود عشق چون بلند افتد
۳
به چشم کم نظران میل آتشین مکشیدکه آتشی به هواداری سپند افتد
۴
به صد چراغ گل و لاله ره برون نبرداگر نسیم در آن طره بلند افتد
صفحهٔ ۱ از ۲