خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۶۷۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شبی ستاره دولت به بام ما افتدکه از لب تو شرابی به جام ما افتد
۲
چنین که شرم گرفته است در میان او راکجا رهش به غلط بر مقام ما افتد؟
۳
سیاهرویی ما نیست قابل اصلاحز مه گره به سر زلف شام ما افتد
۴
لبی که رنگ نمی گیرد از فروغ سهیلکجا به فکر جواب سلام ما افتد؟
صفحهٔ ۱ از ۳