خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۶۹۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زمانه ساز به رنگ زمانه می گرددپرشکسته خس آشیانه می گردد
۲
ز آه خویش بر آن تندخوی می لرزمکه تیر راست به گرد نشانه می گردد
۳
بس است چین جبینی برای رفتن منکه این سمند به یک تازیانه می گردد
۴
تمام خواب غرورست خواجه، زین غافلکه یک دو هفته دیگر فسانه می گردد
صفحهٔ ۱ از ۲