خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۷۰۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ملال در دل بی مدعا نمی گرددز گرد، آب گهر بی صفا نمی گردد
۲
هیشه اول وقت است حق پرستان رانماز وقت شناسان قضا نمی گردد
۳
کسی که سر به ته بال خویشتن دزدیدرهین منت بال هما نمی گردد
۴
نبست تیغ شهادت دهان زخم مراکه تشنه سیر ز آب بقا نمی گردد
صفحهٔ ۱ از ۳