خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۷۱۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نشاط عالم فانی ملال می‌آردچو لاله دل سیهی رنگ آل می‌آرد
۲
مرا ز کاهش ماه تمام، روشن شدکه هر کمالی با خود زوال می‌آرد
۳
فریب زینت دنیا مخور ز ساده‌دلیکه گوشوار زرش گوشمال می‌آرد
۴
نفس درازی بیجا کمند آفت‌هاستبه گله گرگ سگ هرزه نال می‌آرد
صفحهٔ ۱ از ۳