خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۷۱۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کجا به حال مرا چاره ساز می آرد؟ز خویش هرکه مرا برده، باز می آرد
۲
اگر نه عشق حقیقی درین جهان باشدکه روی من به جهان مجاز می آرد؟
۳
به مهره دل مومین من چه خواهد کردرخی که آینه را در گداز می آرد
۴
به حمله کوه گران را سبک رکاب کندغمی که بر سر من ترکتاز می آرد
صفحهٔ ۱ از ۳