خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۷۳۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز نقشهای غریب آنچه جام جم دارددل شکسته ما بی زیاد و کم دارد
۲
ز صدق و کذب سخن سنج را گزیری نیستچو صبح تیغ جهانگیر ما دو دم دارد
۳
کدام روز که صد بت نمی تراشد دل؟خوشا حضور برهمن که یک صنم دارد
۴
کسی که در گره افکنده است کار مراهزار ناخن تدبیر دست کم دارد
صفحهٔ ۱ از ۲