خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۷۴۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کسی که دل به خیال تو در گرو داردبه هر نفس که برآرد حیات نو دارد
۲
نمی‌رسد به زبان خموش آسیبیخط مسلمی این خوشه از درو دارد
۳
مکن تعجب اگر نیست چرخ را آرامکز این پیاده بسی چرخ در جلو دارد
۴
همیشه عید بود در سرای آن قانعکه در نظر لب نانی چو ماه نو دارد
صفحهٔ ۱ از ۳