خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۷۴۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شراب روز دل لاله را سیه داردازین سخن مگذر سرسری که ته دارد
۲
فروغ مشعل خورشید کرم شب تاب استچنین که زلف تو روز مرا سیه دارد
۳
چه فیضها صدف از پرتو خموشی یافتگهر شود به کفش آب، هرکه ته دارد
۴
چگونه بدر نگردد هلال غبغب او؟ز ناز بالش خورشید تکیه گه دارد
صفحهٔ ۱ از ۳