خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۷۷۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سبکروی که ز سرپا نمی تواند کردسفر چو قطره به دریا نمی تواند کرد
۲
ز بس که منفعل از کرده های خویشتن استفلک نگاه به بالا نمی تواند کرد
۳
کسی که سیر پریخانه قناعت کردنظر به شاهد دنیا نمی تواند کرد
۴
کسی که در دل ما جای خویش وا نکنددگر به هیچ دلی جا نمی تواند کرد
صفحهٔ ۱ از ۲