خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۷۸۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
علاج غم به می خوشگوار نتوان کردبه آب، آینه را بی غبار نتوان کرد
۲
اگرچه تشنه فریب است موجهای سرابمرا به جلوه دنیا شکار نتوان کرد
۳
کنار بام حوادث مقام راحت نیستتلاش مرتبه اعتبار نتوان کرد
۴
چو آب و آینه از سادگی درین گلزارنظر سیاه به نقش و نگار نتوان کرد
صفحهٔ ۱ از ۳