خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۷۸۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اگر وطن به مقام رضا توانی کردغبار حادثه را توتیا توانی کرد
۲
جهان ناخوش اگر صد کدورت آرد پیشز وقت خوش همه را باصفا توانی کرد
۳
ز سایه تو زمین آفتاب پوش شوداگر تو دیده دل را جلا توانی کرد
۴
اگر ز خویش برآیی به تازیانه وجدسفر به عالم بی منتها توانی کرد
صفحهٔ ۱ از ۴