خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۷۸۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مرا ز خویش کی آن غنچه لب جدا می کرد؟به حرف و صوت اگر شوقم اکتفا می کرد
۲
اگر به دیده من یار خویش را می دیدبه روزگار من خسته دل چها می کرد
۳
نخست طاقت دیدار کاش می بخشیدز من کسی که تمنای رونما می کرد
۴
خبر نداشت که بر خاک نقش خواهد بستمرا کسی که ز خاک درش جدا می کرد
صفحهٔ ۱ از ۲