خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۷۸۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به خاک راه تو هرکس که جبهه سایی کردتمام عمر چو خورشید خودنمایی کرد
۲
فغان که ساغر زرین بی نیازی راگرسنه چشمی ما کاسه گدایی کرد
۳
خدنگ آه جگردوز را ز بیدردیهواپرستی ما ناوک هوایی کرد
۴
به مومیایی مردم چه حاجت است مرا؟که استخوان مرا سنگ مومیایی کرد
صفحهٔ ۱ از ۳