خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۷۹۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عنان آه چسان جسم ناتوان گیرد؟چگونه مشت خسی برق را عنان گیرد؟
۲
به آه داشتم امیدها، ندانستمکه این فلک زده هم رنگ آسمان گیرد
۳
چه احتیاج کمندست در شکار ترا؟که چشم شوخ تو نخجیر با کمان گیرد
۴
ز شرم عشق همان حلقه برون درستاگرچه فاخته بر سرو آشیان گیرد
صفحهٔ ۱ از ۳