خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۷۹۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز می مرا تب لرز خمار می‌گیردز صیقل آینه من غبار می‌گیرد
۲
من اعتبار ز هرکس گرفتمی زین پیشکنون ز من همه کس اعتبار می‌گیرد
۳
ندیده است سیه‌مستی مرا خورشیدهمیشه صبح مرا در خمار می‌گیرد
۴
بنفشه می‌دمد از یاسمین اندامتاگر نسیم ترا در کنار می‌گیرد
صفحهٔ ۱ از ۲