خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۸۰۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز کاوش دلم آزار رنگ می بازدبه پای من چو رسد خار رنگ می بازد
۲
اگر ز نغمه سیراب، پرده بردارمهزار غنچه منقار رنگ می بازد
۳
نسیم شوخ می پرده در چو تند شودبه سینه غنچه اسرار رنگ می بازد
۴
به او چه از دل خونین خود سخن گویم؟که حرف بر لب اظهار رنگ می بازد
صفحهٔ ۱ از ۳