خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۸۰۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بهار را چمنت مست رنگ و بو سازدنقاب را رخت آیینه دورو سازد
۲
خوشا کسی که به خون جگر وضو سازدبه اشک سینه خود پاک از آرزو سازد
۳
سبکروی که تواند به آفتاب رسیدچرا چو قطره شبنم به رنگ و بو سازد؟
۴
به جستجو نتوان گرچه ره به حق بردنخوش آن که هستی خود صرف جستجو سازد
صفحهٔ ۱ از ۳