خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۸۲۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
همیشه از دل من آه سرد می خیزدازین خرابه شب و روز گرد می خیزد
۲
دلیر بر صف افتادگان عشق متازکه جای گرد ازین خاک مرد می خیزد
۳
ستاره سوختگان فیض صبح دریابندز سینه ای که ازو آه سرد می خیزد
۴
دل رمیده من می دود ز سینه برونز ملک هستی هرکس که گرد می خیزد
صفحهٔ ۱ از ۳