خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۸۲۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به گریه کی ز دل من غبار می خیزد؟به آب چشم چه گل از مزار می خیزد؟
۲
کند چه نشو و نما نخل ما در آن گلشنکه العطش ز لب جویبار می خیزد
۳
کسی که همچو صدف دامن از جهان چیندز دامنش گهر شاهوار می خیزد
۴
چو صبح هرکه دل از مهر صیقلی کرده استز سینه اش نفس بی غبار می خیزد
صفحهٔ ۱ از ۴