خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۸۳۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز طرف روی تو خط سیاه پیدا شددر آفتاب قیامت پناه پیدا شد
۲
ز خط به چهره لغزنده تو دلشادمکه دست پیچ برای نگاه پیدا شد
۳
شکر اگر چه شود حاصل از زمین سیاهز شکر تو زمین سیاه پیدا شد
۴
ز تنگی آن دهن از دیده بود پوشیدهز خط به تنگ دهان تو راه پیدا شد
صفحهٔ ۱ از ۲