خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۸۳۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زخط عذار تو بی آب وتاب خواهد شدزهاله ماه تو پا در در رکاب خواهد شد
۲
رخی که در جگر لاله خون ازومی سوختسیاه روزتر از مشک ناب خواهد شد
۳
لبی که از سخنش می چکید آب حیاتجگر گداز چو موج سراب خواهد شد
۴
دلی که پشت به کوه گران زسختی داشتزسیل اشک ندامت خراب خواهد شد
صفحهٔ ۱ از ۳